( 1884-1920) ÇaÄŸdaÅŸ Türk öykücülüğünün kurucusudur. Ede­biyatımızda öykücülüğü meslek edinen ilk yazarı-mızdır. Olaylara dayalı, beklenmedik sonuçlara ulaÅŸan öyküleriyle küçük öykü türünün ilk büyük temsilcisi olmuÅŸtur. Serim, düğüm, çözüm bölümle­rinden oluÅŸan bu Öykü türüne "Maupassant tarzı" da denir. Öykülerinin konusunu gerçek yaÅŸamdan; ço­cukluk ve askerlik anılarından ( kendisi aynı za­manda subaydır.) almıştır. Türk toplumuna moral vermek için, tarihin kahramanlık sayfalarını konu olarak seçmiÅŸtir. Destanlardan, masallardan, halk öykülerinden; kısacası Türk folklorunun zengin kaynaklarından yararlanmıştır. Öykülerinde betimleme ve tahlilden çok olaylara önem vermiÅŸtir. Ulusal edebiyatın, öncelikle ulusal bir dille kuru­labileceÄŸini savunan sanatçımız, sade dili ulusal bir dava olarak görmüştür. Yeni lisan hareketinin öncü­sü olarak Servet-i Fünun'un ağır, aÄŸdalı diline karşı çıkmıştır. KonuÅŸma dilinin yazı dili haline getirilmesi savu­nan yazar, yazı ve öykülerini Genç Kalemler, Yeni Mecmua, Sabah, Tanin gibi gazete ve dergilerde yayımlamıştır.                                       .

Eserleri:


140 Civarında öyküsünü Falaka, Bomba, Ferman, Gizli Mabet, Yüksek ökçeler, Yalnız Efe, Kurumuş Ağaçlar, Kaşağı, Yüzakı, Pembe İncili Kaftan, Aşk Dalgası, İlk Düşen Ak gibi ad­larla yayınlanmıştır. Efruz Bey, romanı ya da uzun Öyküsüdür.