İnsan ve yurttaş hakları Beyannamesinin 4.maddesi hürriyeti tanımlıyor ve sınırlandırılmaları gereğine işaret ediyor. Kısıtlamaya gidilmesi insanın bencilliği (egoizmi) yüzündendir.
   Maddi hürriyetlerin tamamen serbest bırakılması başkalarına zarar verebilir, başkalarının hürriyet alanına girer, kuvvetli olan hürriyet hakkını daha çok, zayıf olan daha az kullanacaktır. Bu durum insanlık onuruna aykırıdır.
   Manevi hürriyet alanları ne kadar geniş olursa olsun, aynı alan içinde kalındığı sürece başkasına zarar vermez.
   Özgürlüklerin sınırlarını devlet belirlememeli. Bu sınırı demokratik toplumların gerekleri belirlemeli. Hak ve özgürlüklere getirilecek sınırlamalar demokratik rejim anlayışına aykırı olmamalıdır.
   Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine göre demokratik bir toplumda insan haklarının sınırlama sebepleri; Millî Güvenlik, Kamu Güvenliği, Demokratik düzenin korunması, suçların önlenmesi, sağlık ve genel ahlâkın korunması, başkalarının hak ve hürriyetlerinin korunması olarak belirtilmektedir.
   Ancak, bazı haklar bu gerekçelerle de sınırlandırılamaz. Bunlar; işkenceye maruz kalmama, hayat hakkı, düşünce ve vicdan özgürlüğü, ayırımcılığa uğramama hakkı.
   Sınırlamanın Şekli;
   - Sınırlama sebeplerinden biri veya birkaçının ortaya çıkması halinde sınırlama “ancak kanunla” yapılabilir.
   - Sınırlamalar ancak “demokratik bir toplumun gereklerine uygun” ve sınırlama nedeninin zorunlu kıldığı meşru bir amaç, ölçü, muhteva ve kapsamda yapılabilecektir.
   * Hakkın İhlâli ve Sapmalar:
   İnsan hakları evrensel bildirgesindeki maddeler zaman zaman ihlâl edilmektedir. Ayırımcılık, adil davranmama, eşit davranmama, önyargı gibi.
   Dünyada hiçbir ülke, bağımsız devlet olmanın arkasına saklanarak özgürlükleri çiğneme hakkına sahip olmamalı. Hukuka aykırı olarak özgürlüklere müdahale etmek insanların manevi ölümüne yol açar.
   Uygulamada ortaya çıkan bir kısım durumlar demokrasiyle bağdaşmayan ve haklardan sapma olarak değerlendirilir.
   Doğal haklardan sapmanın nedenleri:
   a) Kuvvet: Hakkın doğuş nedenleri arasında “kuvvet/güç”ü sayan yazarlar vardır. Bu görüşe göre kuvvetlinin iradesi hakları doğurmaktadır. (Aristo’ya göre kuvvet haktır.) Birleşmiş Milletlerde ABD, Rusya, İngiltere, Fransa ve Çin’in veto hakkı gibi.
   b) İmtiyaz: Askerlerin sivillere, beyazların siyahlara, memurların halka karşı imtiyazlarının olduğunu kabul etmek bu anlayışa dayanmaktadır.