Kişinin fizik varlığının, kendi egemenliği dışına çıkması sonucunu doğuran işlemlerin, anayasal ve yasal güvencelere kavuşturulması:
   a- Tutuklama ve yakalamanın Anayasa ve yasalarda açıkça belirtilmesi gerekir. Tutuklama siyasî muhalifler için bir baskı aracı haline getirilmemelidir. Demokrasi inancının ve uygulamasının zayıfladığı dönemlerde tutuklamalarda artış gözleniyor.
   b- Kişinin üstünün aranması ve konut dokunulmazlığı istisnalarının yalnız zorunlu hallerde kabul edilmesi gerekir. Kişinin üstü kural olarak ancak hakim kararı ile aranabilir. Kişinin üstü (elbiseler) bedeninin bir uzantısıdır. Kişinin konutuna, kural olarak ancak hakim kararı ile girilebilir. Konut, kişinin adeta son sığınağı, bir tür egemenlik alanıdır
-  Kişinin keyfi olarak istenildiği anda cezalandırılabilmesi olanağını sağlayan işlem ve uygulamaların yasaklanması gerekir.
   Kişi ancak kendi eylemlerinden sorumlu olmalıdır. “Ceza sorumluluğunun kişiselliği” temel prensiptir. Jenosit (soykırım), kan gütme, kişi ve can güvenliğini ortadan kaldırır.
   “Kanunsuz suç olmaz, kanunsuz ceza olmaz” hukuk prensibinin gereği olarak, ceza kanunlarının sanığın aleyhine olarak geriye yürümeyeceği, cezada kıyasın uygulanamayacağı, suç unsurlarının elastikî = esnek olamayacağı sonucuna ulaşılır.

2.   Mahkemelerin başka güçlerin etkisi altında kalmasını önleyecek kurum ve kurallar:
   Adalet mekanizmasının doğru işleyebilmesi için;
   a- Güçler ayrılığının benimsenmesi: İdare mahkeme kararlarını değiştirmemeli ve geciktirmemelidir.
   b- Mahkemelerin bağımsızlığı (hakim güvencesi): Mahkeme kararlarının kişilere güvenlik kaynağı olabilmesi “hakimlerin baskıdan uzak, hukuku dile getirebilir durumda bulunabilmelerine” bağlıdır. Hiçbir organ hakimlere emir ve talimat veremez, tavsiye ve telkinde bulunamaz.
   c- Doğal yargıç (tabii hakim) kuralına saygı: Kişi suç işlediği zaman “yetkili oldukları daha suç işlemeden önce belli olan hakimler” huzuruna çıkarılmalıdır. Suçun işlendiği yerden çok uzak mahkemeler önüne çıkarmak, sivil kişilerin askerî olmayan suçlardan ötürü askerî hakimlerin önüne çıkarılması bu kuralı zedeler.
   d- Kişinin aynı eylemden ötürü kural olarak ikinci kez yargılanamaması: Yeniden yargılama ancak adaletin ve hukukun gerektirdiği belli hallerde kabul edilebilir.
   e- Savunmanın eksiksiz tanınması ve uygulanması: Kişinin kendisini istediği gibi savunabilmesi hakkının tam olarak tanınması gerekir. (Avukat tutma hakkının kısıtlanmaması, hakim huzurunda alınmamış bütün ifadelerin reddedilebilmesi olanağının tanınması, baskı ve işkenceyle kişilerin ikrara zorlanamaması, düzenleyicileri bilinmeyen bir takım gizli raporların kanıt olarak mahkemeye sunulmasına müsaade edilmemesi