•   EÄŸitim sisteminde var olan aşırı merkeziyetçi yapı yerine, yerinden yönetimin ilkelerine dayalı bir yerelleÅŸmenin saÄŸlanamaması;

•   EÄŸitimde kaynak sorununun artarak devam etmesi, buna karşın, sadece konsolide bütçe imkanları ile Devletin eÄŸitim hizmetini, 15 milyonluk öğrenci kitlesine götürmeye çalışması; özel sektöre, Devletin yükünü azaltan kurumlar gözüyle bakılmaması;

•   EÄŸitimin hedef kitlesinin sadece belirli yaÅŸ sınırları içindeki çocuklar ve gençler olarak algılanması, yetiÅŸkinlere yönelik gerçekleÅŸtirilen hizmet içi eÄŸitim ve hayat boyu eÄŸitim çalışmalarının yetersiz ve etkisiz kalması;

•   Ortaöğretimden sonra, üniversite önündeki yığılmaların önlenememesi ve ülkenin duyduÄŸu ihtiyaçların karşılanması için gerekli olan etkili bir yöneltme sisteminin kurulamaması;

•   Okulöncesi, ilköğretim ve ortaöğretimdeki eÄŸitim sürecinin Millî EÄŸitim Bakanlığı tarafından, üniversitelerin ise YÖK kanalıyla sevk ve idare edilmesi, bu iki kurum arasında, dayanışma ve geri bildirim niteliÄŸindeki iliÅŸkilerin kurulamaması; bir devrim kanunu olan ve eÄŸitimde birliÄŸi saÄŸlayan Tevhid-i Tedrisat Kanununa aykırı olan bu halin bir türlü düzeltilememesi;

•   EÄŸitim sisteminin, yaÅŸanan küreselleÅŸme süreci karşısında, ulusal deÄŸerlerin yanında evrensel deÄŸerleri kazandırmadaki iÅŸlevinin yetersiz kalması, (Böyle olmakla beraber, eÄŸitim sistemi, Devletin kendi varlığını korumak amacıyla belirlediÄŸi politik sistemi devam ettirmek için gerekli olan temel deÄŸerleri kazandırma hususunu asla ihmal etmemelidir. Ki bu her devletin en doÄŸal hakkıdır); •   Millî EÄŸitim Bakanlığı teÅŸkilatında, eÄŸitim yöneticilerinin atama ve yer deÄŸiÅŸtirme iÅŸlemlerinin hâlâ objektif kriterlere baÄŸlanmaması; bu durumun baÅŸarı yerine, tavassutun esas alındığı bir süreci doÄŸurması ve nitelik sorununun sürekli gündemi meÅŸgul etmesi