: Stratejik planlama, örgütlerin bakışlarını geleceğe çevirerek kendilerine bir yön verme anlayışı olarak tanımlanabilir. Bir başka ifade ile stratejik planlama, örgütün bir bütün olarak toplam stratejisinin, onun bugünkü ve gelecekteki çevresel isteklerine göre geliştirilmesi ve uygulanmasından oluşan rasyonel bir süreçtir. Bu süreçte öncelikle örgütü etkileyen çevresel etkenler anlaşılmaya çalışılarak örgütün durumu saptanır. Daha sonra örgütü geleceğe taşıyacak görüş ve bu görüşe göre hareket etmek için gerekli olan stratejiler geliştirilir. Stratejik planlama anlayışında, örgütün karşı karşıya gelebileceği yeni olasılıklar belirlenir ve yeni sorular ortaya konur.

Özellikle toplumsal değişimin çok hızlı olması nedeniyle günümüzdeki örgütlerin yaşayabilmesi için kendilerini çevredeki değişmelere uyabilecek biçimde sürekli yenilemeleri gerekir. Çevredeki hızlı değişmelere karşı kendini yenileyip uyum sağlamayan örgütler, kısa sürede çağdışı kalarak yaşamlarını yitirirler.

Stratejik planlama, örgütlerin kendilerini daha kolay yenileyebilmelerini sağlayan bir yönetim biçimidir.

Denetleme ve DeÄŸerlendirme

Denetim, örgütsel eylemlerin kabul edilen amaçlar doğrultusunda, saptanan ilke ve kurallara uygun olup olmadığının anlaşılması sürecidir.

Sistemlerin varlık sebebi amaçlarıdır. Sistemi mevcut amaçlar yönünde geliÅŸtirerek yaÅŸatmak ise yöneticilerin sorumluluÄŸu altındadır. Yönetim, amaçları gerçekleÅŸtirmek için sistemdeki kaynaklara yön verir, onları kullanır ve denetler. Bu görevlerin yöneticilere yüklediÄŸi sorumluluklar, yönetici yeterliÄŸi sorununu gündeme getirir. Yönetsel kararların uygulama boyutundaki görüntülerinin elde edilmesi, eksikliklerin giderilmesi, yanlışlıkların düzeltilmesi, karar ve uygulamaların geliÅŸtirilmesi denetimi gerekli kılsa da, 1980 sonrası biliÅŸim teknolojisinin ve özellikle 1990 sonrasında internetin yönetim sistemlerinin emrine girmesiyle, yönetimde paradigma deÄŸiÅŸikliklerinin yaÅŸanmasına yol açmıştır. Bu kapsamda da klasik denetim sistemlerinin misyonlarını tamamladıkları yönündeki görüşler yaygınlık kazanmaya baÅŸlamıştır.   

Denetimin üç temel öğesi ya da basamağı vardır. Bunlardan ilki durum saptama olarak da adlandırılan, var olan durumun fotoğrafının ortaya konmasını sağlayan kontrol’dür. Denetimin ikinci basamağı değerlendirmedir. Buradaki değerlendirme, kontrol ile elde edilen ölçüm sonuçlarının bir ölçütle karşılaştırılıp bir değer yargısında bulunulması olarak tanımlanabilir.

Denetimin üçüncü basamağı, değerlendirme sonucu ortaya çıkacak seçeneklerden karara dönüşenlerin uygulanması şeklinde görülebilecek olan düzeltme ve geliştirme etkinlikleridir. Denetimin ağırlığını bu son basamak oluşturur er ilk iki öğe yani kontrol ve değerlendirme basamakları son basamağa göre araç durumundadır. Bu durumda denetimin amacını kanıtlamak değil geliştirmek olarak belirtmek gerekir.