Yaygın kaşıntının en sık rastlanan ne­deni basit deri kurumasıdır. Psikolojik etkenlere ya da başka hastalıklara bağlı gelişebilir. Psikolojik etkenler hastalığa bağlı kaşıntıyı artırabilir. Yaygın kaşın­tıda, sorumlu olabilecek çeşitli iç hasta­lıkları göz önüne alınmalıdır.
Örneğin hipotiroidizm başka belirti olmaksızın şiddetli bir kaşıntıya yol açabilir. Ama daha dikkatli bir muaye­neyle miksödemli hastanın derisindeki ince pullanma ya da kuruluk belirlene­bilir. Kaşıntı bu durumun bir sonucu­dur. Yaygın kaşıntı nedeni olarak ge­nellikle dekompanse (vücudun şeker dengesini yeniden kuramadığı) şeker hastalığı gösterilmesine karşın, yalnızca vücudu aşırı susuz kalmış şeker hastala­rında da bu duruma sık rastlanır. Birçok kronik böbrek hastalığında görülen ti­pik kaşıntı, kandaki azot düzeyiyle bağ­lantılı değildir. Karaciğer hastalıkların­da bu belirti yalnızca safra akımında bir canma olduğunda ortaya çıkar. Safra istemine bağlı (biliyer) sirozda ve karaciğere zarar veren ilaçların neden olduğu karaciğer İçi safra yollarında akı
şın engellenmesinde kaşıntı oldukça şiddetlidir. Akut hepatitte (karaciğer il­tihabı) genellikle hafif ya da geçici, taş gibi mekanik etkenlere bağlı safra tı­kanmasında ise değişkendir. Kaşıntının şiddeti serumdaki safra asitlerinin art­masıyla doğrudan bağlantılı görünmek­tedir.
îç organ tümörlerinde ender görülse de, Hodgkin hastalığının ve mantarsı lenfomun (fungoit mikoz) ilk belirtisi olabilir. Bu durumda bozukluk genel­likle tedavi edilemez. Öbür lenfomlarda kaşıntı daha az görülür. Bu olguların büyük bölümünde sıcağm etkisiyle ka­şıntı ağırlaşabilir. Ama sıcağa bağlı ola­rak kaşıntının artması daha çok polisite-miye (alyuvar sayısında artış) özgüdür.