(1901-1962), Türk şairi ve yazan. İstanbul1 Edebiyat Fakültesi'ni bitirerek (1923) çeşitli illerde edebiyat öğretmenliği yapan Ahmet Hamdi Tanpınar, 1934'te Güzel Sanatlar Akademi,-si'nde sanat tarihi öğretmenliğine, 1939'da Edebiyat Fakültesi Yeni Türk Edebiyatı profesörlüğüne atandı. Maraş milletvekilliği (1942) ve Milli Eğitim müfettişliği (1946) yapıp, önce Akademi'deki (1948), sonra Edebiyat Fakülte si 'n deki (1949) görevine döndü.
Tiyatro dışında hemen her türde ürün veren Ahmet Hamdi Tanpınar, hece vezniyle yazdığı şiirlerinde düş, müzik ve bilinçli çaba kavramlarıyla açıklanabilecek bir estetik geliştirmiş, öykülerinde insanın iç dünyasını ve nesnelerle ilişkilerini yer yer bilinçaltına yönelen bir anlatımla vermiş, romanlarında batılılaşmanın yarat­tığı çalkantıları, toplumsal yaşayıştaki yabancılaşmayı sergilerken, denemelerinde Doğu ve Batı kültürlerinin
bireşimini yapmak denemelerine girişmiş, ayrıca edebi­yat tarihiyle ilgili değerli çalışmalar yayınlamıştır. Baş­lıca yapıtları arasında Abdullah Efendi'nin Rüyaları (öyküler, 1943), Beş Şehir (deneme, 1946), Huzur (roman, 1949), XIX. Asır Türk Edebiyatı Tarihi (inceleme, 1949), Yaz Yağmuru (öyküler, 1955), Şiirler (1961; |1976'da Bütün Şiirleri adıyla, genişletilmiş yeni basımı yapıldı), Saatleri Ayarlama Enstitüsü (roman, 1962), Sahnenin Dışındakiler (roman, 1973), Mahur Beste (tamamlana­madı, roman, 1975), vb. sayılabilir..