(1844-1912), Osmanlı romancısı ve gazetecisi. Babasını küçük yaşta yitirip, Vidin'deki ağa­beyi Hafız Ağa'nın yanma giden (1854), ailesiyle İstanbul'a dönünce (1857) bir aktarın yanına çırak veri­len Ahmet Mithat, Arapça ve Fransızca dersleri alıp, yeniden ağabeyinin yanına giderek (1861) Niş Rüştiyesi' ni bitirdi. Tuna Vilayeti Kalemi'nde memurluk(1864), tercümanlık (1866), Ziraat Müdürlüğü'nde kâtiplik yapıp, Tuna gazetesinin başyazarlığına getirildi (1869). Mithat Paşa'yla Bağdat'a gidip, Vilayet matbaasının ve Zeura gazetesinin yöneticiliğini yaptıktan sonra, İstanbul'a dönerek (1871), Ceride-i Askeriyye gazetesi­nin başyazarlığına getirildi. Devir ve Bedir gazetelerini, Dağarcık ve Kırkanbar dergilerini çıkarıp, Vatan Yahut Silistre'nin oynanmasından (1873) sonra sürgün edilen­ler arasında Rodos'a gönderilerek, 1876'da çıkarılan aftan yararlanarak İstanbul'a döndü. Takvim-i Vekayi' nin ve Matbaa-i Âm^re'nin yöneticiliğim yapıp, Tercüman-ı Hakikat gazetesini kurduktan sonra, Karantina başkâtipliğine atandı. Meclis-i Umar-ı Sıhhiye'de ikinci başkanlık yapıp, Meşrutiyet'ten sonra emekliye ayrılarak Darülfünun'da ve Darülmuallimat' ta öğretmenlik yaptıktan sonra, Darüşşafaka'da görev­liyken, bir gece nöbeti sırasında öldü.
Tanzimat romanının kurucularından olan, ilk yerli öyküyü yazan Ahmet Mithat, hemen her türde (tarihsel tabloları arasında Bursa'da Bir Orman, Karpuzlu Natürmort, Talim Yapan Erler, Manolya ve Meyveler, vb. sayılabilir.