(1906-1954), Türk öykücüsü. Orta Öğrenimini istanbul ve Bursa'da tamamladıktan (1928) sonra bir süre Edebiyat Fakültesi'ne devam eden, 1931'de babasının isteğiyle iktisat öğrenimi için Lozan'a giden Sait Faik, İsviçre'de ancak onbeş gün kalıp, Grenoble'a (Fransa) geçerek, öğrenimi bir yana bırakarak gönlünce yaşadı. 1935'te babasının geri çağır­ması üzerine istanbul'a dönüp, kısa bir süre öğretmenlik yaptıktan sonra ticarete başladıysa da, çok geçmeden iflas etti. O tarihten sonra, Haber gazetesinde yalnızca bir ay süren adliye muhabirliği (1942) dışında belirli bir isle uğraşmayıp, babasının bıraktığı gelirle yaşayarak kendini edebiyat çalışmalarına adadı. 1953'te ABD'deki Mark Twain Derneği'nin onur Üyeliğine seçilip, tutul­duğu siroz hastalığı sonucunda ertesi yıl İstanbul'da öldü. Kitaplarının gelirinden sağlanan parayla 1955'ten başlanarak her yıl Sait Faik Abasıyanık Hikayeleri Armağanı adıyla bir ödül dağıtılmaya başlandı ve Burgaz Adası'ndaki evi 1964'te annesi tarafından bir müzeye dönüştürüldü. Şimdi Sevişme Vakti (1953) adlı bir şiir kitabı ile Medar-ı Maişet Motoru (1944; 1952'de Birtakım İnsanlar adıyla yeniden yayınlandı) ve Kayıp Aranıyor (1953) adlı iki roman ve elliyi aşkın röportaj da yayınlamış olmakla birlikte özellikle öykü kitaplarıyla tanınan Sait Faik Abasıyanık, öykülerinde çocukluk anıları, Fransa' da geçirdiği yıllar, istanbul'un kenar semtleri ve yoksul insanlar, balıkçılar gibi konulan işlemiş, bireysel duygu­lanmalarını, bilinçaltını, kişisel bunalımlarını ve "yal­nız adam"ın ruhsal durumunu, yer yer gerçeküstücü bir anlatımla dile getirmiş, özellikle "küçük insan"ın dra­mını, büyük bir insan ve doğa sevgisiyle işlerken, gerek biçim gerek öz yenliğiyle, Türk Öyküsünün temel taşla­rından birini oluşturmuştur, öykü kitapları: Semaver (1936); Sarnıç (1939); Şahmerdan (1940); Lüzumsuz Adam (1948); Mahalle Kahvesi (1950); Havada Bulut (1951); Kumpanya (1951); Havuz Başı (1951); Son Kuşlar (1952); Alemdağ'da Var Bir Yılan (1954); Az Şekerli (1954); Tüneldeki Çocuk (1955); Mahkeme Kapısı (1955). Dülger Balığının Ölümü