Türk edebiyatında 1850-1896 arasındaki etkinlikleri topluca belirten ad. Batılılaşma olgusunu gerek basın, gerek edebiyat yapıtları aracılı­ğıyla yaygınlaştırmaya çalışan Tanzimat Edebiyatı yazarları, sanat anlayışları bakımından iki kuşağa ayrıldılar; "Sanat toplum içindir" görüşünü benimse­yen, Namık Kemal, Şinasi, Ahmet Mithat Efendi ve Ziya Paşa'yı içeren birinci kuşak (1860-1875); "sanat sanat içindir" görüşünü benimseyen, Recaizade Mah­mut Ekrem, Samipaşazade Sezai, Nabizade Nazım ve Abdülhak Hamit Tarhan'ı içeren ikinci kuşak (1875-1896). Şiirde biçim ve dil bakımından divan şiirinden -pek ayrılma­makla birlikte, Batı edebiyatının bazı biçimlerini denedi­ler; ayrıca uygarlık, hak, eşitlik, yasa (Şinasi), özgürlük, yurt (Namık Kemal, Ziya Paşa), gibi toplumsal kavram­ları ve metafizik düşünceleri (Recaizade Mahmut Ekrem, Abdülhak Hamit) şiire soktular. îlk olarak Batı edebiyatından çevrilen romanları örnek olarak geliştir­dikleri romanda, batılılaşma, yanlış eğitim, vb. konuları bazen alaycı, bazen gerçekçi bir biçimde işleyip, roman­tizm (Namık Kemal, Ahmet Mithat Efendi, Şemsettin Sami) ve realizm (Recaizâde M. Ekrem, Nâbizâde Nâzım, Samipaşazâde Sezai) akımlarını benimsediler. Tiyat­roda ilk Örnekleri (Hayrullah Efendi, Namık Kemal, Abdülhak Hâmit, vb.) ve ilk uyarlamaları (Ahmet Vefik Paşa) verdiler. Batı edebiyatını örnek alan Türk edebiya­tının başlangıcını oluşturması bakımından önem taşı­yan akımın yerini, 1896'dan sonra Servet-i Fünun Edebiyatı (Edebiyat-ı Cedide) edebi akımı aldı.