Hayvan dış­kıları, çeÅŸitli tarım artıkları, evlerden çı­kan artıklar ve çöpler ile endüstri artıkla­rı gibi çevre kirlenmesine yol açan, bu ara­da saÄŸlığa zararlı olabilen maddelerdir. Bunların, oraya, buraya rastgele atılmala­rı ya da yığınlar oluÅŸturacak biçimde birik­meleri hoÅŸ görülebilecek sınırı aÅŸarak, çev­re kirlenmesi yapabilir. Köyler ve çiftlikler gibi ekolojik ( Ekoloji) dengenin kurul­muÅŸ olduÄŸu kırsal bölgelerde bitki ve hay­van artıkları ve bu arada hayvan dışkıları, mikroorganizmaların etkisi ile kokuÅŸup (KokuÅŸma) çürüyerek yeniden doÄŸal dolaşıma katılır ( Azot Çevrimi, Kar­bon Deviri). GeliÅŸmiÅŸ ülkelerde, gerektiÄŸi zaman teknolojik yöntemlerle de, bu sü­reç gerçekleÅŸtirilerek yaÅŸamı etkileyecek ya da eko-sistemi bozabilecek birikimlerin oluÅŸması önlenir. Artık maddeleri ve bu arada çöpleri zararsız duruma getirmenin en iyi yolu, bunları yeniden devreye sok­ma ( Yeniden Kullanma) iÅŸlemleridir. Bu iÅŸlemler arasında hayvan dışkılarım, hayvan ve bitki artıklarını tarlalara serpe­rek doÄŸal gübre olarak kullanma; kâğıt parçalarından, kırpıntılardan, hatta pamuk­lu ve keten kumaÅŸ parçalarından kâğıt ya­pımında yararlanma; metal parçalarını me­tal . ve alaşım üretiminde deÄŸerlendirme ( Metalürji) sayılabilir. Bazen yeniden devreye sokma (yeniden kullanma) iÅŸlem­leri çok zor olabilir, ekonomik olmayabilir ya da bunu saÄŸlayabilecek teknoloji henüz ortaya çıkmamış olabilir.  Bu zorunlu du­rumlarda artıkları ve çöpleri daha az za­rarlı duruma getirmek için baÅŸka ve yay­gın bazı yöntemler uygulanır. Bunlardan birisi artıkları ve çöpleri, kısa bir zaman için de olsa, daha az rahatsız edici, daha az zararlı duruma getirmek (çöpleri ve zehirli maddeleri uzak ve boÅŸ alanlara dök­mek ya da topraÄŸa gömmek gibi), ötekisi ise çöpleri, artıkları sıkıştırıp ya da yakıp çöplüklere atılmadan önce fazla birikme­lerini önlemek olabilir. Bazı yanma ürün­leri gübre olarak kullanılabilir. Kentlerin çöpleri ve artık, maddeleri, uzak çöplüklere atılarak, "saÄŸlığa zararlı olmayacak biçim­de çukurlara gömülerek, yakılarak ya da kanalizasyon düzeni içine gönderilerek, za­rarsız duruma getirilir. Bazı ülkelerde mut­fak lavaboları altında bulunan çöp öğütme makineleri de, öğütülebiîecek çöpleri çok küçük taneciklere ayırarak pis su boruları ile kanalizasyon düzeni içine gönderir. Ta­rım endüstrileri, madencilik, mineral iÅŸleme tesisleri, çoÄŸunluÄŸu katı olan artık maddeler ortaya çıkarır. Bunların bazıları çözümü çok zor artık-madde giderilmesi problemleri doÄŸurur. Buna örnek olarak tarım endüstrilerinde üretim sırasında or­taya çıkan artık maddelerden yakma ya da ırmaklara dökme iÅŸlemlerine gerek kal­madan, ekonomik biçimde kurtulma isteÄŸi verilebilir. Madencilikte de açık ocak ma­denciliÄŸi ve derin kuyu madenciliÄŸinde ar­tık madde yığınları oluÅŸur; taÅŸkömürü ya da linyit madenciliÄŸinde ise kırıntılar, tozlar birikir(Madencilik)bunlardan kur­tulmak soruı olur. Günden güne, gittikçe önem ve ağırlık kazanan bir baÅŸka sorun, radyoaktif artık maddelerden kurtulma so­runudur (Radyoaktiflik). Radyoaktif­liÄŸi "düşük düzeyde" olan artıklar tehlike­sizce paketlenip, derinliÄŸi uygun çukurlara gomülebilir. Buna karşın nükleer reak­törlerden çıkan ve nükleer yakıtların yeni­den iÅŸleme konması reaksiyonlarında olu­şan artık maddeler "yüksek düzeyde" rad­yoaktiflik gösterirler; bunların verdikleri zararlar çok uzun süreli olabilir. Böyle ar­tıkları kalın beton duvarlı kaplara yerleş­tirip, okyanusların derinliklerine gömmek bir çözüm yolu gibi görünmektedir. Ne var ki bazı çevre bilimcileri, bunun uzun sü­reli bir çözüm olamayacağını öne sürmek­tedirler.