ağırlığı suyun kaldırma gücünden fazla olan ve derin sulara bilimsel araçlarla dalış yapmada kullanılan deniz altı aracına verilen ad. îlk olarak 1948' de A. Picard tarafından gerçekleştirilen FNRS II ve FNRS III (1954 şubaünda 4 050 m derinliğe inilmesini sağladı) batiskaflarından sonra, 1955'te özel yatırım­larla Trieste, 1960'ta A. Picard'ın oğlu J. Picard tarafın­dan Archimkde (1960 ocağında 11 000 m derinliğe inilmesini sağladı), daha sonra da Trieste II (ABD) ve B-II (SSCB) batiskafları yapılmıştır. Herhangi bir kab­loyla su yüzeyine bağlı olmayan batiskaflar, güdümlü bir balonun havada çalışmasına benzer bir biçimde su altında çalışırlar. Dalışa geçilirken iki bölmeden alman suyun basıncıyla ağırlaşan araç, dibe doğru inmeye baş­lar; istenen derinliğe ulaşılınca düşey eksenli bir perva­nenin yardımıyla hareket eden araç, alt bölümünde elektromıknatıslarla tutulan dökme demir kırıntıların­dan oluşan safranın bırakılmasıyla (bunun için elektro­mıknatıslara giden akımı kesmek yeterlidir) yeniden yükselir. Tarama alam geniş radarlar, akustik sonda­lama araçları, titreşim ahcılarıyla donatılmış olan bu araçlar, denizbilim, jeoloji, biyoloji ve petrol araştırma­larında kullanılırlar. Yüksek basınçlara dayanması için çeperlerinin kalınlığı 10-18 cm arasında değişen kürede, genellikle iki kişiden oluşan mürettebatın gözlem yap­masını sağlayan, birbirine karşıt yönde iki lomboz yer alır. Küre ayrıca, deniz dibinden örnek alınmasını sağla­yan, uzaktan yönetilen bir kolla donatılmıştır