Yaşam koşullarının son derece zor olduğu bölgelerdir. Dünyadaki karaların yaklaşık üçte biri çöllerle kaplıdır. İki tip çöl vardır: Soğuk çöller: Bu çöller, yılın bü­yük bölümünde donmuş (buz halinde) olduğundan, buralarda su bulmak olanaksızdır. Antarktika'daki kutup bölgesi, Grönland'daki çıplak alanlar ve tundraların büyük bö­lümü soğuk çöllere örnektir ,( Buzul). Eskimolar, Laponlar ve Samoyedler, kuzey yarıküredeki bu buz çöllerinin halklarıdır. Fok balıkları ve kutup ayıları ise, bölgenin hayvanlarına örnektir. Sıcak çöller: Bunlar özellikle kuzey ve güney, 20 ile 30° enlem­ler arasında yer alır. Ayrıca kıtaların orta­larına kadar uzanan çöller de vardır. Buralarda buharlaşma ve bitkilerde terleme, ile atmosfere giden su, atmosferden yağışlarla gelenden daha çoktur. Buralarda yeraltı su­yu vardır; ancak yüzeyin çok derinlerinde olduklarından, bunlara ancak kuyular aça­rak ya da pınarların bulunduğu ı/erlerde ulaşmak mümkündüT ( Artezyen Kuyu­su; Vaha). Son yıllarda çok geniş kapsamlı sulama projeleri uygulanarak, çöllerin bir bölümü işe yarar duruma getirilmeye baş­lanmıştır. Toprak yüzeyinin erozyona karşı aşırı duyarlı olması (Toprak Erozyonu)/ sıcak çöllerin başlıca özelliğidir. Kuru vadi­ler, sivri tepeler, kum tepecikleri, mesalar, sıcak çöllerin yerey yapısını oluştururlar. İnsanların verdiği zarar, çevrelerindeki alanların erozyona elverişli nitelik kazan­masına ve böylece çöllerin sınırlarının ge­çici olarak genişlemesine yol açabilir ( Kum Fırtınası; Toz Çanağı).
Sıcak çöllerde suyu depolayabilen kak­tüs gibi bitkiler yaşayabilir. Bunların ka­lın, sivri yaprakları suyun buharlaşmasını önler. Ya da bu bitkilerin kökleri çok de­rinlere iner ve yeraltında geniş alanlara uzanır ( Kuru Tarım). Hayvanlar gö­çebedir ya da gündüzü toprak altmda ge­çirir. Develer çöle en iyi uyum sağlayan hayvanlardır.