Yaşamın başlangıcından bu yana canlı organizmaların geçirmekte oldukları değişme süreci. Doğal Ayıklama  yo­luyla evrim teorisinin ilk kez Charles Dar-win  tarafından öne sürüldüğü kabul edilir. Darwin H.M.S. Beagle adlı gemiyle dünya çevresinde dolaşırken edindiği göz­lemleri ve Malthus'un  nüfus kura­mına ait öğeleri, Lyell'in  Tekdüze-cilik  doktrininin görüş açısında ele almıştır. Sözkonusu teori, daha sonraları Danvin'den habersiz ve bağımsız olarak A.R. VValIace  tarafından da ortaya atılmıştır. Edinsel Özellikler 'in kalı­tımla soya geçmesi şeklindeki diğer evrim teorileri, daha önce E. Darwin ve Lamarck tarafından ileri sürülmüştü. 'Danvin doğal ayıklamanın işleyişini şu üç gözle­me dayanarak savunuyordu. 1. Hayvanlar ve bitkiler, türlerini devam ettirmek için gereken sayıdan çok daha fazla yavru ya­pıyorlardı. 2. Herhangi bir doğal canlı top­luluğunun sayısı, çok uzun zaman hemen hemen hiç değişmiyordu. 3. Bir soyun üye­lerinde çeşitlilikler, yani birbirinden farklı Özellikler vardı. Bu gözlemlerden ilk ikisin­den Darwin, canlılardakî ölüm sayısının çok yüksek olduğu sonucunu çıkarmıştı. Üçüncüsünden ise, bazı belirli koşullar al­tında1 bazı çeşitlerin Ötekilere oranla daha yüksek bir yaşama şansı olduğu sonucuna vardı. Tanımlamak gerekirse hayatta kal­mayı, varlıklarını sürdürmeyi başaran tür­ler, egemen çevre koşullarına en iyi uya­bilenlerdi. Çevrede meydana gelecek her­hangi bir değişiklik, canlı toplumunda ye­ni bazı belirli çeşitlerin ortaya çıkmasını ve bunların giderek üstün duruma geçme­sini sağlıyordu.
Danvin teorisindeki eksik nokta, kalıtım­la geçebilme özelliğini taşıyan değişiklik­lerin ne gibi bir mekanizmayla meydana geldiğidir. Darvvin'in tanışmadığı bir çağ­daşı, G. Mendel kalıtım biliminin il­kelerini sergilemiş ve kalıtımla geçen özel­liklerin ayrı tanecikler tarafından denetlen­diğini göstermiştir. Biz günümüzde bu ta­neciklerin. Kromozomlar  üzerinde taşman Genler  olduklarım biliyoruz. Mendel'in' türleri, Genlerde Yeniden Düzen­leniş  ve Mütasyonffc&zj sonucu mey­dana gelmekteydi. Doğal ayıklama, değişen çevre koşullarına uyamayanların ortadan kalkmasını, ya ölen birey sayısını arttıra­rak, ya da bu çeşit bireylerin çoğalmama­sını engelleyerek sağlamaktadır. Acaba do­ğal ayıklama, yeni bir karakterin ortaya çıkmasını nasıl sağlayabilmektedir? Bu bil­mecenin anahtarı, normal bir çevrede bire­ye üstünlük kazandıran bir özelliğin, çev­re koşullan değiştiği taktirde bu kez birey için bir sakınca oluşturmasıdır. Yani çe­şitlilik sonucu meydana gelen yeni birey­lerden, değişen çevre koşullarına en iyi uyum sağlayabilenler varlıklarım sürdüre­bilmekte ve giderek egemen duruma geç­mektedir.
Günümüzde sürüp gitmekte olan doğal ayıklamayla ilgili güzel bir örnek, Kuzey Amerika serçeleri üzerinde son yapılan araş­tırmalar sırasında göze çarpmıştır. Bu araş­tırmada çok sayıda serçe yakalanmış ve bunların, çeşitli özellikleri kaydedilmiştir.Böylece «Normal» bir serçenin özellikleri tam anlamıyla tanımlanmıştır. Daha son­ra, özellikle şiddetli geçen bir kış mevsi­minde koşullara dayanamayıp ölen çok sa­yıda serçe toplanmıştır, ölü serçelerin, bir­çok bakımdan «normal» serçe özelliklerini taşımadıkları ortaya çıkmıştır. Burada do­ğal ayıklama mekanizması çalışmış ve Ku­zey Amerika'daki çevre koşullarına uyabi­len serçeler yaşamlarım sürdürebilmişler­dir.
Günümüzde evrim olayının kanıtları çok sayıdadır ve biyolojinin birçok dalında or­taya çıkmaktadır, örneğin bir insanın ko­lu, bir atın ön bacağı, bir yarasanın kana­dı ve bir fok balığının yüzgeci arasında karşılaştırmalı bir anatomik inceleme ya­pıldığında, yüzeyel olarak birbirlerinden farklı görünümlerde olan bu organların iç yapılarının, birbirine son derece benzediği görülmekte ve gerçekte tümünün de ortak bir atadan geldiği anlaşılmaktadır. Bunun gibi memelilerle kuşların dölüt (fetus)'le-rinin incelenmesi, bazı dönemlerde bunla­rı birbirinden ayırmanın gerçekten olanak­sız olduğu, böylece «ortak bir ata» kavra­mının, geçerliliğini burada koruduğu görü­şüne yol açmaktadır. Yine insanlardaki kör -barsak ya da devekuşundaki kanatlar, bu yaratıklar için gerekli organlar değildir. An­cak otoburiar ve uçan kuşlar gibi bunlarla yakından akraba olan canlı türlerinde son derece Önemli işlevleri vardır. Yani görül­düğü kadarıyla bu hayvanlar, eski bir «or­tak ata»dan değişik şekillerde türemişler­dir. Bitkilerin ve hayvanların tür, cins, fa­milya gibi basamaklar şeklinde sınıflandı­rılması (Taksonomi), ortak atalardan kaynaklanan evrim olayının beklenen bir yansımasıdır. Bitkilerle hayvanların coğrafi dağılımları da evrim açısından önem taşı­yan birçok gerçeği sergilemektedir. Örne­ğin tapir dediğimiz hayvan bugün yerkü­renin birbirinden ayrı başlıca iki bölgesin­de, Doğu Hint Adaları ile Güney Amerika' da bulunmaktadır. Ancak her iki yerde bu­lunan tapirlerin de çok eskiden tek bir mer­kezde bulundukları, daha sonra çeşitli yer­lere göçerlikleri ve çevre koşullan değişti­ğinde bu yerlerden çoğunda ortadan kalk­tıkları kesin gibidir. Nitekim bugün tapir­lerin yaşamadığı Asya, Avrupa ve Kuzey Amerika gibi yerlerde de tapir fosilleri bu­lunmaktadır. Genellikle fosiller, evrim ola­yı için son derece önemli olan kanıtlar sağlar.