İnsan gözünün duyarlı olduğu ya-TU görebildiği Elektromanyetik Radyasyon bkz.). Işık ışınımlarının dalga boylan 400 nm, ile 770 um, arasında değişir. Buna Söre ışık, elektromanyetik dalgalar tayfın­da çok dar bir alanı kaplar. Göz duyarlı olduğu sınırlar içindeki değişik dalga boy-1 arım değişik renkler olarak görür {bkz. Renk). Gözün görebildiği ışınlar arasında en kısa dalga boylu olanı mor, en uzun' dalga boylusu ise kiTmızı renk olarak algı­lanır. Işık deyimi çoğunlukla, dalga boy­ları gözle görülebilen alanın sınırlarının bi­raz Ötesinde ve biraz berisinde olan (yani biraz daha kısa ve biraz daha uzun dalga boylu) ışınları da kapsar. Bunlardan ener­jileri gözle görülen radyasyonlardan daha büyük ve de daha kısa dalga boylu olana Ultraviyole (morötesi), enerjilere daha kü­çük ve de dalga boyları daha uzun olanla­ra kızılaltı (miranı)) radyasyonlar denir. Gözler görünebilen tayi alanı içindeki tüm ışınımlar birlikte göze ulaşiTİarsa "beyaz" renkli görünürler. KaTa Cisim Radyasyonu (bkz.) buna Örnek verilebilir. Güneşin yü­zeyinden çıkan ışınımlar da böyledir.
Kendileri ışık yaymayan yani ışık kay­nağı olmayan cisimler yansıttıkları, dağıtıp saçtıkları ya da renkli saydam maddeler örneğinde olduğu gibi içinden geçirdikleri ışınımlar yardımı ile görülebilirler. Eğer bir cisim kendisine gelen beyaz ışığa kar­şın bunun içinden belli bir dalga boyunu (yani rengi) geçirir ya da yansıtırsa renkli görülür, {bkz. Renk).
Işığın yapısının ne olduğu konusu yüz­yıllar boyu fizikçiler arasında tartışmalara yol açmıştır. İlk kez Huygens (bkz.) dalga­larda yansıma ve kırılma olaylarını gözle­miş; buna dayanarak ışığın da bir dalga ha-keti olduğunu öne sürmüştür. Buna karşın Newton (bkz.) ışığın kendisinin "kor-püskül" adım verdiği taneciklerden yapılmış olduğu düşüncesini yeğledi. Daha sonra Young (bkz.) gerçekleştirdiği Girişim (bkz.) deneyi ile ışığın dalgalardan oluştuğu görü­şünü güçlendirdi. Bunu Fresnel'in (bkz.) ça­lışmaları izledi. Bu bilgin ışığın dalga yapı­sında olduğunu gösteren matematiksel bir dayanak ortaya koydu. 20. yüzyıl başında ışığın yapısının ne olduğu konusu yeniden gündeme geldi. Planck (bkz.) kara cisim radyasyonu, Einstein (bkz.) ise Fotoelektrik Etki f&fcz./yi açıklayabilmek için ışığın bir­birinden ayrı kuantum {bkz. Foton) adını verdikleri enerji parçacıkları taşıdığını Öne sürdüler. Günümüz fizikçileri ışığın iki yö­nünü de göz önüne alırlar. Bazı optik olay­ları (yansıma, kırılma, girişim, kırınım, ışı-gm saçılması ve polarümış ışık) ışığın dal-ga hareketi olduğu temeline dayanarak açıklarlar. Buna karşın kara cisim radyas­yonu, fotoelektrik etki ve ışık ile maöde arasında gözlenen başka türlü etkileşimleri açıklamak için ışığın kuanta (kuanrumlarj olduğunu düşünürler (Ayrıca bkz. Dalga Hareketi; Kuantum Teorisi.)
Güneşten gelen ışık Dünyanın başlıca enerji kaynağıdır. Bu ışığın bir bölümünü bitkiler fotosentez ile kendi içlerinde kim­yasal potansiyel enerji olarak depo eder­ler. Işık başka birçok kimyasal olaylardan da sorumludur {bkz. Fotoğrafçılık; Fotokim­ya, Kemiluminesans). Ayrıca bazı yapay ışık olayları, örnek olarak Flaş Lambası--(bkz.) kimyasal bir reaksiyona dayanır. Birçok ışık kaynağı ışıma yapan cisimler­den oluşur. Cisimler ya kızükor, ya ak-kor'a kadar ıstümalan, ya da başka bir. yolla, bir enerji ile uyarılmaları sonucun­da ışıma yapabilirler. (Ayrıca bkz. Aydın­lanma; Enerji Düzeyi; Laser; Luminesans). Işık enerjisi Fotoelektrik Hücre (bkz.) ile elektrik enerjisine dönüşebilir. Buna ben­zeyen başka bir olgu da «güneş pili» adı­nı alan ışık enerjisini elektrik enerjisine dönüştüren üreteçlerdir. Aydınlatma işle­rinde kullanılan ışık ise Fotometri (bkz.) adını alan bilim dalının konusudur {bkz. Optik).