Birisi (cıva) dışında katı, say­damsız, parlak, iletken, çoğu tel ve levha haline gelebilen, çoğu yükseltgen olmayan bir asit ile birleşebilen elementler. Metal­lerin bu özellikleri, atomlarının dış kabuk­larında kolayca verilebilen gevşek elektron­lar taşımalarından doğar. Bu nedenle me­taller bileşik yaparlarken elektron verirler ve bileşiklerinde pozitif (artı) yüklü iyon­lar durumunda olurlar. Gerçekte metalleri ametallerden ayıran temel nitelik budur [bkz. Ametal). Metaller katı durumda iken pozitif iyonlar ile verebildikleri dış elek­tronlardan kurulmuş bir yapı oluştururlar. (Verebildikleri elektronlara değerlik elek­tronları da denir.) Burada metal atomları, (+) yüklerin (—) yükleri çekmesi nedeni ile bir arada bulunur, birbirine bağlanmış olur. Bu bağa metalik bağ denir. Metalik bağ yönü belirsiz olan bir bağdır. Çünkü ortamda tüm pozitif iyonlar, tüm elektron­ları (ya da tersi) birbirini çekerler. Me­taller güç de olsa büharlaştırıldıklan za­man tek atomlu moleküller oluştururlar. Metaller ametallere elektron vererek bile­şik yaparlar. Kendi aralarında böyle bir alışveriş söz konusu olmaz. Yalnızca, me­taller birbiri içinde çözünerek Alaşım (bkz.) adını alan karma maddeleri oluştururlar. Alaşımlar içindeki atomlar arasında da me­talik bağ etkindir. Tüm elementlerin yakla­şık %75'i metaldir. Metallerin elektron vere­bilme yatkınlığı hepsinde aynı değildir. Gö­receli olarak daha güç elektron veren al­tın, platin gibi soy metaller doğada serbest element durumunda bulunur. Soy metaller dışındakilerin salt bileşiklerine rastlanır. Bunlar oksit, karbonat, silikat, sülfür, sül­fat ve halojenür bileşikleridir.