(aşırı iletkenlik), bir­çok metal ve alaşımın çok düşük sıcaklık­ta elektriksel dirençlerinin sıfıra düşmesi ve kusursuz birer diyamanyetik madde {bkz. Diyamanyetizma) durumunu almala­rı. Bu duruma gelmiş bir madde içinde, herhangi sürekli bir elektriksel gerilim (voltaj) gerekmeksizin, bir kez akmaya başlayan elektrik akımı sonsuza kadar sü­rer. Yine böyle bir madde içinde, dışardan etki eden bir Manyetik Alan (bkz.) kuvve­ti tümü ile yok edilir, yani madde mıkna­tıslanmaz. Süper - iletkenler iki çeşit olabi­lir. Birinci gruba girenler süper - iletkenler tip I adını alırlar; sıcaklık ya da manye­tik alan şiddeti belli bir değerin üstüne çıkınca yukarıda sözü edilen özelliklerini birdenbire ve tümü ile yitirirler, ikinci gruba girenler süper-İletkenler tip II olarak adlandırılırlar; bunların diyamanyetizma özellikleri birden kesilmez, geniş bir manyetik alan değerleri içinde yavaş yavaş azalır. Elektrik enerjisinin direnç nedeni ile ısıya dönüşüp yitirilmemesi için büyük Elektromıknatıs (bkz.) sargıları (bobinleri) süper iletken duruma getirilir. Yine süper -iletkenler yardımı ile manyetik alanları per­delemek ya da yönlendirmek olanağı var­dır. Süper-iletkenlik özelliğini 1911 yılında H. Kamerlingh-Onnes buldu. Bu özelliğin, metal kristallerinde yerel bozulmalar so­nucu, elektron çiftlerinin dolaylı etkileşim­lerinden kaynaklandığı sanılmaktadır.