YER, Yerküre, Güneş sistemindeki iç gezegenlerin en büyüğü ve Güneş'e en yakın üçüncü gezegen. Dünya, bilindiği ka­darıyla Güneş sisteminde hayat bulunan tek yerdir. Mars'ta durup Dünyaya bakan bir astronom, çok çarpıcı görüntülerle kar­şılaşacaktır, tik dikkatini çekecek olan, bir uydu olarak Ay'ın Dünya'ya oranla bü­yüklüğüdür. Güneş Sistemi (bkz.)'rtie Ay' dan büyük uydular vardır, ama bunlann hiçbiri çevresinde döndüğü gezegene oran­landığında bu kadar büyük değildir. Nitekim bazı gökbilimciler dünyayı "çift gezegen" olarak görmekte ve ikinci gezegen olarak Ay'ı göstermektedirler. Mars'taki adamımız aynca Dünya'nın, aynen Dünya'dan bakıldı­ğında Venüs'te ve Ay'da görüldüğü gibi çe­şitli dönemler geçirdiğini görecektir. Eğer kendisi bir radyo-astronom ise, gezegeni­mizden yükselen, radyo ve TV dalgaların­dan kaynaklanan bir "gürültü" barajı ile karşılaşacaktır. Bu "gürültü', bizim akıllı yaratıklar olduğumuzun kanıtıdır.
Dünya, Venüs'e oranl» oldukça büyüktür. Kutuplarda hafifçe basık durumdadır. Ek­vatorda çapı 12.756,4 km., kutuplardan ge­çen çapı 12.713,6 km.'dir. Ekseni çevresin­de 23 saat 56.dakika 4,09 saniyede bir dö­nüş tamamlar {bir yılda günü). Ancak gel­git olayları nedeniyle her yıl bu süre, ka­baca 0,00001 saniye kadar uzamaktadır (bkz. Gelgit). Yine Dünya, Güneş'in çevre­sinde her 365 gün 6 saat 9 dakika, 9,5 sa­niyede bir tur atmaktadır (bir yıldız yılı bkz. Yıldız Zamanı). Tropikal yıl (ekinoks­lar arasındaki zaman; 365 gün 5 saat 48 dakika 46 saniye) {bkz. Ekinokslar) ye Günberel yıl {Yerin günberi noktasından ardışık iki geçişi arası 365 gün 6 saat 13 dakika 53 saniye) olmak üzere iki çeşit yıl daha vardır. Dünya'nın ekvatoru, Yörünge (bkz.) düzlemiyle 23,5 derecelik bir açı- ya­par. Dünya ekseninin yönü, Presesyon {bkz.) nedeniyle yavaşça değişmektedir. Dünya'nın kütlesi 5,98 x!0" tondur. Hacmi 1,08 kIO21 m3; ortalama yoğunluğu da 5,52 ton/m3 (gr/cm3) kadardır.
Öteki gezegenler gibi Dünya'nın da bir manyetik alanı vardır {bkz. Mıknatıslık). Manyetik kutuplar, eksensel kutuplarla ça­kışmaz 16Arz. Güney Kutbu; Kuzey Kutbu). Dünya'nın yüzeyinde ya da yakınında manyetik sapma, gerçek ve pusula kuzey­leri arasındaki açıdır.. Bu bakımdan eşdeğerli yerleri birleştiren çizgiler Izogonik çİ2gl adını alır. Manyetik eğilme ise, o nok­tada yatay düzlem ile 'manyetik alan doğ­rultusu arasındaki açıdır. Bu balcımdan eş­değerli noktaları birleştiren çizgi de isoman-yetik çizgi olarak bilinir. Manyetik alan yö­nünün zaman zaman tersine döndüğünü dü­şündüren kanıtlar da vardır. Bunlar özellik­le paleomanyetistleri ilgilendirir (bkz. Pa-leomanyetizma). Dünya'nm çevresinde ışı­nım kuşaklan vardır (bkz. Van Ailen Rad­yasyon Kuşaklan). Bunların Güneş'ten ge­len yüklü taneciklerin, Dünya manyetik ala­nına yakalanmış olmasıyla meydana geldi­ği düşünülmektedir.
Dünya'da başlıca üç bqlge bulunur: At­mosfer (bkz.); Hidrosfer (bkz.) ve Litosfer (bkz.). Atmosfer bizleri Güneş'in zararlı rad­yasyonlarından, aşırı sıcaktan ve soğuktan korur. Yeryüzünün büyük bölümü (%70) suyla örtülüdür.

Yerkürenin yapısı.. (A)..Yerkürenin, merkezden yüzeye doğru bir kesmesi (dilim). (B) Yerkabuğundan ve rüst mantodan geçen 200 km. derinliğindeki kesit. Kabuğun "anakara" bölümünün bir okyanus tabanına doğru kıta sahanlığı biçiminde ilerlemesini göstermektedir. Okyanus altı kabuğun ve litosferin meydana getirdiği bir dil, asteriosfere doğru sokulmuştur. Bu dili yaklaşık 200 km.'ye kadar izlemek mümkündür.

Kutuplarda hiç ergimeyen buz kütleleri var­dır. Dünya'nm katı gövdesini üçe ayırabili­riz: En içte sıcaklığın yaklaşık 3000°C ka­dar olduğu çekirdek (çapı 7000 km. kadar­dır) yardır. Bunun merkezinde katı iç çe­kirdek bölümünün bulunduğu düşünülmek­tedir. Bunu saran Dölüm (dış çekirdek) ise sıvıdır; çekirdeğin başlıca QemlT ve nikel­den oluştuğu düşünülmekte, yoğunluğunun metreküp başına 9,5-15 ton arasında de­ğiştiği hesaplanmaktadır. Çekirdeğin dışın­daki Manto bölümünün (dış çapı 12.686 km.)., merkeze doğru 5,7 ton/m3, kabuk kısmına doğruysa 3,3 ton/m3'lük yoğunlu­ğu vardır. Dünyanın en dıştaki katmanı ise Yerkattuğudur ve insanlar bunun üzerinde yaşamlarını sürdürürler. Yer kabuğunun kalınlığı 35 km. kadardır (Okyanus diple­rinde daha incedir). Yerkabuğu üç çeşit kayadan (külteden) yapılmıştır: Püskürük Kayalar (bkz.). Tortul Kayalar (bkz.) ve Başkalaşım Kayaları (bkz.). Tortul kaya katmanlarındaki fosiller bize jeolojik za­man konusunda bilgi verir {bkz. Jeoloji). Dünya yaklaşık 4550 milyon yıl önce mey­dana gelmiştir. Hayatın ise 570 milyon yıl­dan beri var olduğu sanılmaktadır. İnsan ise 4 milyon yıldan beri yeryüzünde do­laşmaktadır. Böylece Dünya'mn yaşı göz Önüne alınırsa, bu zamanın % 12,5'unda canlılar vardır, insanların varlığı % 0,09; uygarlıkların varlığıysa % 0,001'den daha küçük kir oranla belirtilebilir.

Jeolojik zamanlardan beri Dünya'daki kı­taların ve okyanusların büyük değişiklikle­re uğradıkları bilinmektedir. Yani Dünya haritası, başlangıçtan bu yana birçok deği­şiklikler geçirmiştir. Önceleri bu, kıtaların sürüklenmesi olayına bağlanmıştır (bkz. A. Wegener; Kıtaların Kayması). Günümüz­de bu deyim yine de kullanılmaktadır. Ama, bu değişikliklerin Tabla Tektoniği (bkz.) teorisinin belirtileri olması, ayrıca deprem, dağların oluşumu ve daha birçok doğal-ge­lişmenin sorumlusu olan etkilerden, olay­lardan kaynaklanması akla daha yakın gelmektedir.